Rozdział 3

Trochę się tu zmieniło, bynajmniej ja tak uważam. Może trochę dorosłem, może nieco zmężniałem, ale wiem, że to nie to. Tutaj chodzi o coś zupełnie innego.

Okropny dziś dzień. Okropne jest to, że ja wciąż pamiętam, że nie mogę się od tego uwolnić. Gdzie podział się dwunastolatek tak bardzo martwiący się o swój samochodzik? Gdzie podział się chłopak, który cieszył się, gdy ona przych… ONA. Tak, do tego dążyłem. To był mój cel, a może raczej nie chciałem do tego wracać. Wydawało mi się, że próbowałem zapomnieć.

Dziś mijają dwa lata, odkąd odeszła. Przyzwyczailiśmy się do siebie i do myśli, że zostaniemy tu na zawsze, a raczej do chwili, aż będziemy oboje pełnoletni. Pamiętam, jak żyliśmy w przekonaniu, że to tylko te maluszki są adoptowane. Aż tu pewnego dnia wszystko prysło. Bardzo długo myśleliśmy o naszej przyszłości. Wspólnej przyszłości. Mieliśmy tyle planów.

Ostatnio widziałem ją jako piętnastoletnią brunetkę z tak bardzo hipnotyzującymi oczami. Moja mała księżniczka. Obiecałem jej, że będę zawsze, byłem jej aniołem stróżem. A co jeśli jest jej tam źle? Co jeśli ona tak naprawdę nie chce tam być? Jestem jej przyjacielem, nie miałem jej opuszczać. Oni nie mieli jej zabierać. Nie mieli tego jebanego prawa, rozumiecie? Miała być przy mnie, do tych rypanych osiemnastu lat. Mieliśmy opuścić to gówno, zacząć nowe życie. Zamieszkać w małej kawalerce, znaleźć sobie odpowiednich partnerów. To nie miało tak wyglądać, mieliśmy być obok siebie. Tak iść przez życie. Dlaczego los nasłał ją na mnie? Żeby później mi ją odebrać?

W tym momencie uderzyłem pięścią w ścianę. Czułem jak tęsknota, żal, smutek i niezrozumienie mieszały się w mojej głowie. Starałem się być spokojny, choć ciężko w takiej chwili kontrolować czyny.

Wybuchłem.

Zacząłem krzyczeć.

Gdyby ktokolwiek mnie teraz z was zobaczył, pomyślałby, że jestem jak dziecko, które nie dostało nowej zabawki. U mnie nie było tego problemu, musiałem bawić się tym, co było tutaj. Nie mogli mi tego kupić rodzice. Ale... Nie jestem już dzieckiem, wchodzę w świat dorosłych, a zachowuję się momentami jak typowy dzieciak. Próbuję zapomnieć już dwa lata, próbuję. Wszystko mi ją przypomina.

Chciałbym, żeby tu była. Przytuliłbym ją tak mocno, jak tylko umiem. Powiedział, jak mocno tęskniłem. To przecież moja Nicol. Piętnastoletnia.. ugh, siedemnastoletnia przyjaciółka. Ciekawe jak bardzo wypiękniała. Chociaż bardziej się już nie da, przecież widząc ją ostatni raz, była tak perfekcyjna. Rozpoznałbym ją? Pewnie tak bardzo się zmieniła. Moje małe słoneczko. Przestań Bieber, to nie ma sensu.

Perspektywa Nicol

Otwieram frontowe drzwi biorąc jeszcze jeden głęboki oddech jakby miał być moim ostatnim. Wróciłam do tego syfu. Po siedmiogodzinnej nieobecności nic się tu nie zmieniło. Każda rzecz leży na swoim wcześniejszym miejscu. Czy żaden domownik nie miał zamiaru tutaj posprzątać? Co ja się oszukuję, ci ludzie się zmienili. Nie są już tacy jak sprzed dwóch lat: mili, opiekuńczy, troskliwi, a co najważniejsze opanowani. Od czasu adopcji wiele się zmieniło. Pierwszy rok był marzeniem, ale kolejny? Nie mam zamiaru wspominać o pieniądzach, choć to one są główną przyczyną tego wszystkiego. Barleyowie mieli własną firmę, a przez ich zaborczość i tendencję do pakowania się w problemy – zbankrutowali. Oczywiście, pieniądze nie są najważniejsze, ale naprawdę człowiek pod ich wpływem ogromnie się zmienia. Osobiście tego doświadczyłam, nie polecam.

Słyszę krzyki, nieprzyjemne syczenia.

Tak, to głos małżonków sprzeczających się o ostatnie grosze w ich portfelu. Nie jestem przekonana co zrobić. Decyduję się jednak podejść bliżej. Staję przy ścianie podsłuchując ich rozmowę, kochany Boże, obym nie została przyłapana.

- To nasze ostatnie pieniądze, Frans. – słyszę zaniepokojony głos „mamy”.

- Agnes, nie możemy dłużej utrzymywać Nicol, to dziecko sprowadza na nas jeszcze większe wydatki. Tak jak reszta naszych dzieci – uczęszcza do szkoły, potrzebuje ubrań i jedzenia, czerpie wodę i prąd. Zauważ, że to koniec. – kolejny raz dało się usłyszeć, że traci panowanie nad tonem swojego głosu. – Upadliśmy, nasza firma upadła. Niedługo nie będziemy mieli nic, nawet grosza przy duszy. Musimy ją oddać.

Co?

Mam zostać bez dachu nad głową?

Czy ten człowiek jest niepoważny?

Przez mętlik w głowie zaczynam czuć strach. Moje źrenice powiększają się, a w gardle przebywa nieprzyjemna gula. Moja klatka piersiowa niespokojnie się porusza, a ja przytykam dłoń do ust.

Czy to już koniec?

 Czy on naprawdę tak powiedział?

Co ze mną zrobią?

- Jesteś niepoważny. Wzięliśmy to dziecko pod swoją opiekę, daliśmy jej dom, rodzinę, wszystko. Zobacz jak to się zmieniło. – chyba unosi tym momencie szklankę z wodą, aby nawilżyć swoje zaschnięte gardło. Słyszę ten dźwięk. – Za dużo pijesz, mam wrażenie, że teraz to jest dla ciebie najważniejsze. Traktujesz ją jak służącą. Staram się to biedne dziecko obciążyć z obowiązków. Nie okazujesz jej nawet odrobiny serca. To chore. Ty jesteś chory.

- Przestań bredzić, lepiej daj jej ten głupi list z bidula. Niech wypierdala. Nie będę tracił pieniędzy na jakąś gówniarę, skoro nie mam ich nawet dla siebie, ciebie i dwójki naszych dzieci. Zapomniałaś już o nas? Teraz tylko ona się liczy?

Nie mogę się powstrzymać, ukradkiem zaglądam do kuchni. Widzę dwie postacie stojące przy wyspie kuchennej, która zastawiona jest masą brudnych naczyń. Ale bałagan. Jednak nie to przykuwa moją uwagę. Pan Frans – przecież nie nazwę go po tych słowach tatą ani ojcem – łapie matkę za ramiona brutalnie nią potrząsając. Boli mnie serce, nie to chciałam zobaczyć. Dlaczego ten człowiek tak się zmienił? Czuję smród, to piwo. Jebany alkoholik.

Patrzę z niedowierzaniem co jeszcze się stanie. Nie chcę by mnie zauważyli, więc nieco się chowam, jednak w dalszym ciągu widzę sytuację jak najbardziej wyraźnie. Chlast. Jej policzek poczuł uderzenie. Co on do cholery robi! Bije ją! Jest niemożliwy. To wszystko przeze mnie, gdyby nie ja – nie byłoby tego. Syknęłam. Chyba zostałam usłyszana, bo oboje patrzą w moją stronę. Zaciskam wargi, a wraz z nimi pięści. To nie może się dziać. Chowam się za ścianą, zsuwając po niej. To ten moment, w którym chciałabym się zapaść pod ziemię. Boję się, nie chcę zostać skrzywdzona.

- Frans! – słyszę głośny krzyk i kolejne uderzenie, a wraz z nim kroki zbliżające się w moją stronę. Zaciskam mocniej wargi, wbijając w nie zęby. Wiem matko, że próbowałaś go zatrzymać. Wiem, że on tu idzie. Wiem, że zaraz coś mi zrobi. Tak bardzo się boję.

Zostaję szarpnięta za bluzę. Posłusznie staję prosto. Nie wydobywam żadnego dźwięku, chociaż w duszy krzyczę, przeraźliwie krzyczę. Widzę jego wzrok, patrzy na mnie. Jego rysy na twarzy stają się bardziej widoczne, wściekł się. Złapał mnie za głowę.

Przestań, to boli.

- Posłuchaj, gówniaro. Nie po to adoptowałem cię, abyś teraz podsłuchiwała moje rozmowy. Rozumiesz?

Jego ręka unosi się i ląduje na moim policzku. Nie chcę okazać słabości, jednak łza uporczywie leci po moim policzku.

- Nie po to adoptowałem cię, żeby stracić wszystko, na co pracowałem przez całe swoje życie: pracę, rodzinę i dom. Rozumiesz?

Kolejny raz zostaję uderzona. Boli mocniej, ponieważ dostałam w to samo miejsce. Zaczynam szlochać. Robię to tak cicho, chociaż chciałabym głośniej.

- Nie po to adoptowałem cię, abym teraz miał cierpieć. WSZYSTKO PRZEZ CIEBIE. Rozumiesz?

Ból się nasilił. Chyba znów mnie uderzył. Nie jestem pewna, bo nic nie widzę. W głowie rozbrzmiewa: wszystko przez ciebie. Wszystko przeze mnie. Upadam na ziemię. Ciężko mi cokolwiek dostrzec. Tracę przytomność.

Pomożecie mi?

Nie pomogli mi.

Nie wiem co stało się z matką, dlaczego nie reaguje na to, co mi teraz robi. Wziął mnie na ręce. Pomoże mi? Niesie mnie na górę, prowadzi do mojego skromnego pokoju. Nie mogę protestować, jestem nieprzytomna. Nawet nie wiem, co się ze mną dzieje. Rzuca mnie na łóżko. Proszę, on tego nie zrobi. Prawda? Tak bardzo mnie nienawidzi. Ale jest tak bardzo upity. Nie czuję nic, przecież zemdlałam. Napaja się moim wyglądem. Nie mogę zareagować, chcę oprzytomnieć. Zdziera ze mnie bluzkę. Gdzie jest matka? Czy ona o tym wie? Zaczyna lizać mój brzuch. Siada na mnie okrakiem. Zdejmuje mój stanik biorąc w obie ręce piersi. Gwałtownie je masuje. Z jednej strony dobrze, że jestem nieprzytomna, nie czuję bólu. Z drugiej jednak chcę się obudzić i nie pozwolić mu zrobić nic więcej.

Na chwilę zamiera, chyba się nad czymś zastanawia. Wstaje i udaje się w stronę wyjścia. Och, może to tylko gra pozorów.

Myliłam się. Zaklucza drzwi i wraca z powrotem. Jeżeli ma już do tego dojść, dobrze, że nie czuję. Nie wytrzymałabym.

Usadawia się we wcześniejszym miejscu. Cieszy się jak głupi, prawie pluje ze swojego zadowolenia. Jest tak schlany, że może być zdziwiony, gdy po chwili puści pawia. Ściąga swoją bluzkę, ukazując tym samym swoją owłosioną klatkę. Chyba nie jest zadowolony, że jestem nieprzytomna, bo złapał mnie za twarz jedną ręką poruszając nią. Chciałby, żebym płakała, chciałby widzieć jak cierpię.

Zrezygnowany odpina moje spodnie, a po chwili zostaję już bez nich. Ze swoimi robi to samo. Jezu jaki on jest obrzydliwy. Niech się pohamuje. Mogłabym się obudzić i zrzucić go z siebie, ale wiem, że nie dałabym rady.

Powinnam teraz czytać list, o którym wspomnieli w swojej kłótni. Nawet nie wiem od kogo jest. Zamiast tego jestem nieprzytomna. Leżę bezbronna, nie wiem jak się obudzić. Nie czuję nic, nawet pustki. Po prostu chwilowo mnie nie ma. Nie mam nawet pojęcia, że zaraz zostanę zgwałcona.

Najdroższy Boże, dopomóż mi. Każ mu się opamiętać.

~.~.~

Nie chciałam dziś publikować rozdziału, ale z racji tego, że jutro wyjeżdżam-dodałam.

Mam nadzieję, że trochę Was zaskoczyłam. Myśleliście pewnie, że Nicol będzie czytała list, hm? Jak myślicie, dojdzie do gwałtu? Jeżeli tak, czy Nicol oprzytomnieje? Jak zareaguje na to wszystko?

Co do poprzedniego rozdziału: strasznie się na Was zawiodłam. Było bardzo mało komentarzy, a liczyłam na większe zainteresowanie.

Starałam się trochę zadziwić Was treścią, stawiam na tym, że właśnie tak się stało.

Zapraszam tutaj: battle-of-the-dance.blogspot.com

PRZECZYTAŁEŚ? SKOMENTUJ.